VII Ogólnopolska Konferencja Naukowa z cyklu „Praca socjalna w teorii i działaniu” pt. „Superwizja w zawodach wsparcia społecznego – stan obecny i perspektywy rozwoju”, która odbyła się dniach 14–15 listopada 2025 roku zakończona.

Przez dwa dni Kraków stał się ogólnopolskim centrum refleksji i wymiany doświadczeń dotyczących superwizji w zawodach pomocowych. W wydarzeniu udział wzięli przedstawiciele środowiska naukowego, praktycy pracy socjalnej, kuratorzy sądowi, superwizorzy, eksperci usług społecznych oraz osoby na co dzień zaangażowane w niesienie pomocy i wsparcia drugiemu człowiekowi.

Organizatorami konferencji byli Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie oraz Stowarzyszenie Certyfikowanych Superwizorów Pracy Socjalnej. Wydarzenie odbyło się pod Patronatem Honorowym Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Pani Agnieszki Dziemianowicz-Bąk, w partnerstwie i przy wsparciu Programu Krakowskie Konferencje Naukowe, Stowarzyszenia ARID oraz Instytutu Integracji Integralnej.

Celem konferencji była wspólna analiza aktualnego stanu wdrażania superwizji w Polsce, identyfikacja wyzwań i możliwości związanych z jej rozwojem oraz wyznaczenie kierunków dalszych działań. Podkreślano, że superwizja jest narzędziem, które nie tylko podnosi standardy pracy pomocowej, lecz także chroni dobrostan pracowników, zapobiega wypaleniu zawodowemu i znacząco podnosi jakość świadczonych usług.

Pierwszy dzień konferencji poświęcony był ukazaniu fundamentów budowania systemu wsparcia społecznego, ze szczególnym naciskiem na znaczenie relacji superwizyjnej oraz jej etyczny wymiar. Prelegenci prezentowali różnorodne obszary zastosowania superwizji w zawodach pomocowych, omawiali rolę superwizora i superwizanta, a także dynamikę relacji między nimi. Ważnym punktem programu był panel dyskusyjny, podczas którego uczestnicy wspólnie zastanawiali się nad perspektywami rozwoju superwizji w Polsce. Poruszono zagadnienia systemowe, organizacyjne i edukacyjne, które warunkują skuteczne wdrażanie superwizji w instytucjach wsparcia społecznego.

W trakcie całego dnia konferencji uczestnicy mieli również okazję zapoznać się z ofertą Wystawców, którzy swoją obecnością uświetnili wydarzenie, prezentując nowoczesne rozwiązania wspierające rozwój usług społecznych.

Drugi dzień miał charakter zamkniętej sesji skierowanej do superwizorów. W trakcie wykładu uczestnicy pogłębiali refleksję nad personalizmem oraz podejściem zakorzenionym w logoterapii w pracy z drugim człowiekiem. Rozważano, w jaki sposób te koncepcje mogą wzbogacić praktykę superwizyjną i wspierać profesjonalistów w ich codziennej działalności. Kontynuowano także dyskusję nad kierunkami rozwoju superwizji w zawodach wsparcia społecznego, podkreślając konieczność dalszego wzmacniania standardów superwizji oraz ich upowszechniania w całym sektorze usług społecznych.

Główne wnioski płynące z konferencji:

• Superwizja jest kluczowym elementem profesjonalnego wsparcia w zawodach pomocowych, wpływającym zarówno na jakość świadczonych usług, jak i na dobrostan pracowników.
• Konieczne jest dalsze upowszechnianie oraz systemowe wdrażanie superwizji, tak aby stała się ona integralną częścią funkcjonowania wszystkich instytucji zajmujących się wsparciem społecznym.
• Budowanie relacji superwizyjnej wymaga uważności, etycznej wrażliwości i partnerskiego podejścia, co sprzyja rozwojowi kompetencji, refleksyjności i profesjonalizmu praktyków.
• Niezbędne jest pogłębianie i standaryzacja edukacji superwizorów, obejmujące zarówno przygotowanie kandydatów na superwizorów, jak i rozwój kompetencji specjalistycznych już praktykujących superwizorów. Ważne jest wypracowanie spójnych standardów szkoleniowych, programów praktyk oraz superwizji własnej, aby zapewnić wysoką jakość i odpowiedzialność merytoryczną w procesie wspierania profesjonalistów.
• Superwizja stanowi skuteczne narzędzie przeciwdziałania wypaleniu zawodowemu, wspierając pracowników w zachowaniu zdrowia psychicznego, poczucia sensu oraz motywacji do pracy.
• Istotne jest rozwijanie interdyscyplinarnej współpracy między przedstawicielami nauki, praktykami i instytucjami, aby wspólnie budować spójny i trwały system superwizji w Polsce.
• Konieczne są skoordynowane działania systemowe – również na poziomie Ministerstwa odpowiedzialnego za politykę społeczną – ukierunkowane na rozwój dostępnych, certyfikowanych programów szkoleniowych dla kandydatów na superwizorów. Równocześnie potrzebne jest stworzenie stabilnego, formalnego systemu ustawicznego doskonalenia zawodowego superwizorów, obejmującego m.in. regularne szkolenia, superwizję superwizorów, wymianę dobrych praktyk oraz mechanizmy weryfikacji i aktualizacji kompetencji.
• Ważne jest tworzenie przejrzystych standardów jakości superwizji, w tym większe odniesienie do zasad etycznych, zakresów odpowiedzialności oraz kryteriów oceny efektywności procesu superwizyjnego.
• Należy rozwijać system zbierania danych i prowadzenia badań nad superwizją, aby lepiej rozumieć jej wpływ na efektywność pracy pomocowej, potrzeby środowiska oraz obszary wymagające szczególnego wsparcia.
• Konieczne jest zwiększanie dostępności superwizji, szczególnie dla mniejszych instytucji, organizacji pozarządowych oraz środowisk pracujących w warunkach wysokiego obciążenia i ryzyka zawodowego.
• Warto promować kulturę refleksyjności i uczenia się w organizacjach pomocowych, tak aby superwizja była postrzegana nie jako obowiązek formalny, lecz jako naturalny element rozwoju zawodowego i dbania o jakość pracy.
• Niezbędne są działania informacyjne i edukacyjne na poziomie ogólnopolskim, aby podnieść świadomość znaczenia superwizji wśród kadry zarządzającej, decydentów, samorządów i instytucji systemu wsparcia społecznego.
• Ważne jest rozwijanie superwizji dla kadry zarządzającej, aby wspierać liderów instytucji pomocowych w budowaniu dojrzałego, etycznego i refleksyjnego stylu zarządzania. Superwizja dla osób kierujących zespołami może znacząco poprawiać jakość decyzji, sprzyjać lepszemu rozumieniu procesów organizacyjnych oraz wzmacniać kulturę otwartości, współpracy i dobrostanu w instytucjach wsparcia społecznego.

Serdecznie dziękujemy wszystkim uczestnikom za wspólnie spędzony czas, wymianę myśli i refleksji oraz zaangażowanie, które nadało naszej konferencji wyjątkowy charakter. Wyrazy szczególnej wdzięczności kierujemy do współorganizatorów i partnerów wydarzenia, których profesjonalizm, wsparcie i zaangażowanie umożliwiły realizację tego ważnego przedsięwzięcia.

Opracowanie
dr hab. Katarzyna Wojtanowicz
Przewodnicząca Komitetu Organizacyjnego